Voorjaarsperikelen
23/04/2026
Door Jill Oosterbaan
Na het moeizame opknappen van het rhinovirus (RS-virus) en de longinfectie besloten we met een andere, niet zo gangbare, antibiotica te vernevelen. Deze heb ik vorig jaar eerder een maand gebruikt als kuur. Het had toen niet echt goed zijn werk gedaan, maar dat was tijdens een onrustige periode toen we naar Zweden gingen voor Skate4AIR. Dus we wilden het opnieuw een kans geven. Zo gezegd, zo gedaan. Twee dagen erna hoestte ik bloed op. De vraag is dan: komt dat door het restant infectie of door de verneveling? Twee dagen gestopt, opnieuw gestart, weer bloed en dat geintje herhaalde zich een paar keer. Toen was ik er klaar mee en de dokter gelukkig ook. Ik ben een paar dagen helemaal gestopt en na drie dagen herstart met mijn oude antibiotica verneveling, in het begin met een halve dosering. Dit ging weer een paar dagen goed en toen begon het gezeik weer. Dus: weer stoppen...
We besloten een stootkuur prednison te starten van een week, gedurende deze week stopte ik met de antibiotica verneveling. De dag voordat ik herstartte, kreeg ik ineens flinke griep. Ik stond al een beetje wankel op. Op de wc werd ik zo duizelig dat ik Brian moest roepen omdat ik bang was om flauw te vallen. Ik had de dag ervoor migraine gehad, dus dacht dat het daardoor kwam.
Tot ik het ineens superkoud kreeg en mezelf niet meer kreeg opgewarmd. Toen dacht ik hmmm misschien even mijn temperatuur meten? Die was op dat moment 39 graden en een paar uur later zelfs 40 graden. Zelfs met paracetamol tikte ik nog de 40,5 graad aan. Ja joh, dat kon er ook nog wel bij. Verbazingwekkend genoeg bleven mijn longen rustig, waarschijnlijk door de prednison. Hopelijk ben ik er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Ik juich nog niet te vroeg want ik heb binnenkort controle. Ik krijg vast commentaar op mijn paar kilo minder, maar als dat het ergste is teken ik ervoor. Inmiddels ben ik een paar dagen herstart met de vernevelingen (nog wel in halve dosering) en tot nu toe gaat het goed. Ik heb nu wel meer slijm. Daarom vind ik het fijn als ik het vernevelen straks weer normaal verdraag en het weer consequent kan gaan doen. Voordat ik straks alsnog weer een infectie te pakken heb…
Vlak voor ik de griep kreeg, was ik nog naar het LUMC geweest voor mijn jaarcontrole rondom mijn levertransplantatie. Inmiddels is het dertien jaar geleden dat ik getransplanteerd ben en mijn lever doet het nog steeds fantastisch. Dat vroeg natuurlijk om een taartje en een geforceerde foto haha.
Fotografie: Thamara Dangerman
Ik zou Jill niet zijn als ik niet veel te snel weer veel te veel ging doen. Dus toen ik weer normaal op mijn benen kon staan, was ik vrij snel weer op stal te vinden en de dag na mijn eerste stalbezoek was ik heel misschien op springwedstrijd. En twee dagen erna weer. De tweede dag was onze allereerste officiële springwedstrijd ooit. We gaan het maar niet hebben over hoe het ging. Je kunt niet altijd zes gooien zou Brian zeggen. Wel leverde het spectaculaire beelden op, dat is ook wat waard. Want paardenmensen kunnen nooit genoeg foto’s hebben samen met hun paard.
Sowieso heb ik afgelopen tijd veel leuke dingen gedaan met mijn paard Faya. Zo ben ik lekker gaan crossen en ben ik samen met een stalgenoot naar de Loonse en Drunense Duinen geweest voor een sponsorrit van Villa Pardoes. We hebben daarvoor € 275,- opgehaald en in totaal is er bijna € 7000,- opgehaald. Echt zo tof! Ken je Villa Pardoes niet? Zoek het dan zeker even op. Ze organiseren, in hun villa naast de Efteling, vakanties voor gezinnen waarvan één van de kinderen ernstig ziek is.
We gaan nu mei in dus hopelijk breekt er een rustigere tijd voor mij aan. De rondgaande virussen nemen in ieder geval flink af en dat maakt voor mij een wereld van verschil.
Fotografie: Nils Boeser