Van uitjes naar opname – en weer terug
04/03/2026
Door Jill Oosterbaan
Oud en nieuw hebben we lekker thuis op de bank ‘gevierd’. Januari begon goed met de Vrienden van Amstel Live: wat echt weer heel leuk en gezellig was! Daar werd ik ook weer eens minderjarig geschat, oeps haha. Ook ben ik naar een Candle Light optreden geweest (echt een aanrader) én ik heb heel erg genoten van de sneeuw. Het voelde even alsof ik in Oostenrijk woonde in plaats van in Nederland.
Alleen werden Brian en ik een week na de Vrienden van Amstel ziek, waarschijnlijk een souvenirtje die we daar hebben opgelopen. Het begon subtiel met alleen keelpijn. Toen dacht ik nog dat het misschien meeviel. Maar iedere dag kwamen er klachten bij en uiteindelijk was het echt dikke ellende. Ik hoestte de longen uit mijn lijf, zat vol met snot en was zo onwijs slap. Brian had precies dezelfde klachten. Het enige wat anders was, was dat mijn longen heel vol zaten met slijm en ik bloed op ging hoesten, dat had Brian gelukkig niet. De reacties van onze artsen waren totaal anders.
Bij Brian was het: komt wel goed en jij kan dit aan (en hij had gelijk!). En bij mij was het: kom maar voor een ziekenhuisopname. En zo geschiedde. Ik was nog geen twee maanden klaar met mijn vorige IV-kuur en mocht me weer melden in het ziekenhuis. Ik was zo onwijs gefrustreerd. Ik had zo veel leuke plannen en het werd me allemaal door mijn neus geboord. Het is wel heel veel het laatste half jaar. En wéér door een virus.
Brian en ik hebben beiden een virustest gedaan in het ziekenhuis. Het bijzondere was dat Brian negatief testte en er bij mij een RS-virus uitkwam. Dat laat wel zien dat Brian zijn immuunsysteem veel beter is dan die van mij. Wat we natuurlijk wel wisten, maar toch bijzonder om het zo op papier te zien. Zijn immuunsysteem had het virus in no–time geklaard, bij mij duurt dat weken.
De goede voornemens die ik had, kon ik meteen on hold zetten. Veel lichaamsbeweging krijg je niet in het ziekenhuis. En gezond eten staat erg laag op de prioriteitenlijst als je heel de dag niks te doen hebt. Al moet ik eerlijk toegeven dat het thuis misschien ook nog niet zo heel goed ging haha. We houden gewoon te veel van eten. Volgens de diëtiste die langskwam tijdens mijn opname heb ik een perfect gewicht. Dus misschien kan ik ook wel gewoon op deze voet doorgaan, haha. Ik probeer wel bij lekker weer te wandelen in het weekend en drie keer per week aan de slag te gaan bij de fysio.
Mijn dokter wilde me eigenlijk weer zes weken behandelen, maar ik zag dat totaal niet zitten. Mede omdat we het weekendje weg van mijn verjaardag gingen inhalen, want toen lag ik natuurlijk ook in het ziekenhuis. Ik wilde het niet weer afzeggen. Dus werden het uiteindelijk drie weken en hebben we afgesproken dat we erna even kijken hoe het thuis gaat en of nog wat nodig is.
Drie dagen na mijn ontslag gingen we dan eindelijk naar Brugge. Wat een ontzettend mooie stad. Echt een aanrader. We gingen zo op in alles dat we precies nul foto’s hebben gemaakt. Heerlijk wafels gegeten en Belgisch stoofvlees (met Franse friet dat vonden we wel gek haha). Helaas voelde ik me echt niet lekker door de vermoeidheid. Het was toch een beetje te veel van het goede. Maar ondanks dat, hebben we toch erg genoten.
De tweede dag was ik echt op en was het onwijs vies weer, dus hebben we besloten om naar huis te gaan. We gaan zeker nog een keer terug, maar voor nu was het mooi geweest. Ik miste de honden ook supererg. Wat opvallend was: overal in Brugge waren honden. Ook in restaurants en winkels. Er was zelfs een meubelzaak waar een heel groot bord voor de deur stond met dat honden welkom waren en dat er lekkers voor ze was in de winkel. Dat is toch fantastisch?! In Nederland mogen ze bijna nergens naar binnen. We wilden ze eerst meenemen, maar konden toch oppas regelen. Dus we dachten misschien voor de honden wel leuker anders zitten ze veel op de hotelkamer. We waren door alle omstandigheden vergeten door te geven aan het hotel dat de honden niet meekwamen. Toen we daar kwamen, hadden ze koekjes en voer en waterbakken neer gezet in de kamer. Echt zo lief. Volgende keer gaan ze zeker mee!
Ik hoop dat ik de draad weer een beetje kan oppakken thuis.
Erg lekker gaat het nog niet. Ik las dat het herstel van het RS-virus wel maanden kan duren… dus de tijd zal het leren. Duimen jullie weer mee?