Kleine geluksmomenten
07/01/2026
Door Jill Oosterbaan
Ik denk dat na het lezen van mijn vorige blog het niemand verbaasd: ik mocht me weer melden voor een onvrijwillige vakantie in hotel Haga. Als klap op de vuurpijl werd ik verkouden. Toen raakten mijn longen helemaal van slag en was er geen discussie meer over mogelijk: ik moest weer opgenomen worden. Ergens vond ik het wel fijn dat het zo duidelijk was. Geen getwijfel meer het moest gewoon gebeuren.
We zijn met ‘oude’ antibiotica begonnen, omdat ik net klaar was met een kuur met de antibiotica voor zeer resistente bacteriën. Dat nog een keer geven, was niet zinvol want ik was tenslotte pas drie weken thuis van die kuur. Voordeel van de ‘oude’ antibiotica was dat ik met thuisbehandeling kon.
De dokter wilde wel eerst zien dat ik voldoende opknapte, want ze kent me langer dan vandaag en weet dat ik het lastig vind om thuis rustig aan te doen. Helaas liet dat flink op zich wachten en vierde ik mijn verjaardag in het ziekenhuis. Toch heb ik een heel erg leuke verjaardag gehad. Ik ben wakker gezongen door de verpleegkundigen, mijn kamer was versierd door de nachtdienst en ik kreeg de eerste antibioticagift van die dag met een strik eromheen. Van de eigenaar van de ziekenhuiswinkel kreeg ik een ballon. Ook ben ik met verlof geweest. Ik ben met mijn ouders en één van mijn honden naar het strand geweest en we hebben zelfs zonder jas op het terras gezeten. En ’s avonds ben ik met Brian uiteten geweest.
Na drie weken in het ziekenhuis waren we geneigd de handdoek in de ring te gooien omdat er amper resultaat was. Maar alles in mij zei dat we het nog even moesten proberen. Dus alles opgetuigd om toch met thuisbehandeling te gaan. Thuis ben ik nog twee weken verdergegaan. Zo ben ik dus weer vijf weken aangelijnd geweest. De keuze om met antibiotica-infuus naar huis te gaan was een goede keuze. Ik knapte verder op thuis, maar het bleef wel hangen op zo’n 80% herstel. Dat laatste beetje wilde niet. De vermoeidheid speelde me aardig parten en ik bleef snel kortademig en bij vlagen veel hoesten. Het was beter dan aan het begin van de opname. Maar 100% opgeknapt, nee dat niet.
Het was absoluut niet slecht genoeg om wéér een nieuwe kuur te starten, maar wel net vervelend. Dat het nog niet helemaal lekker ging, bleek toen ik na twee weken weer bloed op ging hoesten. Nadat ik dit via de mail had gemeld zodat ze het in mijn dossier kunnen bijhouden, (ik mail eigenlijk altijd tenzij het gevaarlijk wordt natuurlijk want bloedingen zijn voor mij helaas normaal geworden) werd ik gebeld door één van de CF-consulenten. Zoals verwacht kon ze niet veel voor me doen, maar ze wilde me toch even bellen en me op het hart drukken dat ik deze Kerst wel thuis moest gaan vieren. Dat is gelukkig gelukt!
De dag nadat ik uit het ziekenhuis kwam, heb ik meteen met Brian een kerstboom gekocht om in de kerstsfeer te komen. Vorig jaar hadden we geen boom omdat ik in het ziekenhuis lag dus ik wilde er nu op tijd één hebben. Want je weet maar nooit… Ik heb superleuke kerstdagen gehad. Kerstavond heb ik met mijn schoonfamilie gevierd, eerste kerstdag lekker samen met Brian en de hondjes in een foute kersttrui een foute film gekeken en tweede kerstdag met mijn familie lekker burgerlijk en ouderwets gegourmet. En nu is het alweer bijna Oud en Nieuw.* Ook deze hoop ik rustig thuis door te brengen. Gezellig met Brian en de hondjes op de bank. Onze honden zijn gelukkig niet bang, maar we laten ze toch liever niet alleen met de jaarwisseling, je weet maar nooit. We vinden het niet erg want we vinden het heerlijk in onze bubbel met ons ‘gezinnetje’.
Ik hoop dat ik in het nieuwe jaar weer wat aan mijn conditie kan doen. Ik heb nu nog steeds zo weinig energie waardoor ik amper gesport heb afgelopen tijd. Dat is echt niks voor mij. Ik denk dat het nu ook een beetje een vicieuze cirkel is die ik moet doorbreken. Want mijn conditie blijft natuurlijk achteruitgaan als ik het sporten niet oppak en de drempel om weer te beginnen wordt steeds hoger. Dus ik heb het goede voornemen om het sporten in het nieuwe jaar weer op te gaan pakken. Daarnaast gaan Brian en ik proberen minder te snoepen. Kijken hoe lang we dat volhouden haha.
Ik wens iedereen heel veel goeds toe voor 2026!
*Jill schreef deze blog tussen Kerst en Oud en Nieuw.