De bühne als uitlaatklep
18/03/2026
Door Fulco van IJsselsteyn
Van jongs af zijn hobby’s een belangrijk onderdeel van mijn leven. Zeker in tijden dat ik vaak in het ziekenhuis lag. Dan boden ze me rust én een manier om echt mijn ei kwijt te kunnen.
Pas rond 2018 vond ik de plek waar ik tot op de dag van vandaag mijn ei kwijt kan. Veel hobby’s zijn de revue gepasseerd, maar toch ben ik blijven steken bij: theater. Zingen, dansen en acteren, maar vooral zingen geeft me rust en plezier.
Doordat ik vaak last heb van benauwdheid en hoesten, zou je denken dat zingen juist niet gaat, maar het gekke is niets is minder waar. Zingen is eigenlijk iets wat al heel lang een rol speelt in mijn leven, zo begon ik als kleine jongen in het koortje van de kerk. Veel later pakte ik de draad weer op door bij een musicalvereniging te gaan. Ook besloot ik datzelfde jaar een opleiding in dezelfde richting te doen.
Toen ik net begon, zat ik nog regelmatig aan het infuus. Toen had ik vaak een rugzakje op m’n rug, met de infuuspomp. Toch hield dat me niet tegen om door te gaan met mijn grote passie.
Als ik terugga naar de tijd dat ik vaker aan het infuus zat, komt zingen eigenlijk vaak in die gedachtes voorbij. Als mensen wel eens vragen: ‘lukt dat wel, dat zingen?’ Dan leg ik uit dat zingen voor mij een soort graadmeter is. Zo kan ik snel genoeg weten of er iets met me aan de hand is of dat er iets op de loer ligt. Als ik minder goed zing, is het namelijk vaak zo dat er een virus of bacterie weer even zin heeft om mij te pesten.
Ook is het een uitlaatklep die misschien als cliché wordt beschreven, maar hoe fijn is het? Dat je even alles kan zonder dat je echt last hebt van je beperkingen. Zo kan ik even ontsnappen en een held of juist een schurk zijn. En dat is al moeilijk genoeg als je niet eens wordt beperkt door een ziekte. Al met al heb ik dus in theater een uitlaatklep en misschien wel hét grootste medicijn gevonden die het leven met CF makkelijker maakt!